Nagrada “Knjiga godine” Stevki Kozić Preradović i Slobodanu Boškoviću

Nagrada za knjigu godine 2016. Udruženja književnika Republike Srpske – Podružnica Banjaluka i grada Banjaluka, kako je saopšteno prekjuče iz Podružnice, ravnopravno je pripala Stevki Kozić-Preradović za knjigu “Glas Andrićgrada” i Slobodanu Boškoviću za knjigu “Slatka beznađa”. U oba slučaja riječ je o knjigama poezije.

“Knjigom pjesama ‘Glas Andrićgrada’ Stevka Kozić-Preradović manifestuje srž autopoetike – jezičku mladost i semantičku razbujnost, lir-sko-meditativnu energiju, kojom budi pritajena čula kreacije. ‘Glas Andrićgrada’ je, zapravo, metaforičko zglasje, zbližavanje nas sa drugi-ma, udaljenim u vremenu”, stoji u saopštenju, gdje je navedeno i to da je Stevkin Andrićgrad “kula svetilja”, u kojoj pjesnikinja organizuje svevremensko književno veče. Kozić-Preradovićeva, kako javlja Podružnica UK RS, je i moderator, voditelj, koji najavljuje zanimljivu literarnu reprezentaciju: Kočića, Šilera, Markesa, Ruževića i drugih…

Stevka-Kozić Preradović
Stevka-Kozić Preradović

“Andrićgrad je poetskom aurom nadgrađen u simbol prožimanja, u dom svih koji se misle, pjevaju i vole. ‘Glas Andrićgrada’ je zvučni luk između Kočićevog Zmijanja i Markesovog Makonda! Novom knjigom Stevka Kozić-Preradović promišlja i nad sušti i tajnoći čina pisanja, pjesničke alhemije”, kaže žiri, koji su činili Radmilo V. Radovanović i Željko Đurđević – članovi, te Milenko Stojičić – predsjednik. Ova trojka riječi hvale nije štedjela ni za knjigu Slobodana Boškovića.

Slobodan Bošković
Slobodan Bošković

“Novom knjigom Bošković zagovara, potpisuje načelo pisanja, koje je avantura neistraženim jezičkim zonama, a ne prosti, pravolinijski prepis viđenog i doživljenog. Boškovićeva pjesma nije odraz, snimak (nečega) u ogledalu pjesme, nego je popinski magmatični, razobličeni belutak, i smijer i odbljesak doviđenog i proživljenog, pramčiok jezika na papiru”, kaže žiri. Sa druge strane, glasi nastavak obrazloženja nagrade, groznica, beznađe i “sunčanica” su ona metafizička trpna stanja jezika i teksta tijela koje dovode do nove, originalnije forme artizma, do višeg stepena tekstiranja.

“Drevni pjesnici i filozofi promišljali su o prirodi stvari, a Bošković raspjevava prirodu stvaranja (pjesme) i prirodu rastvaranja tijela (svijeta, svemira), prirodu jezika kao odraza, fusnote i refleksa tih rasapljenja. Bolujem, dakle mislim i prepjevavam svoju bol – je Boškovićeva maksima”, zaključio je žiri.

Nezavisne novine

Napiši komentar